علم کبوتر داری

علم کبوتر داری

اصلاح نژاد یعنی اصلاح ژنهای مفید.فرض کنیم دو کبوتر داریم که کاملا از نژاد وذات آنها بی اطلاعیم.از آنان جوجه کشی می کنیم.جوجه های آنها را جلد کرده واز راه دور پرواز می دهیم.حالت اول:مشاهده می شود که یکی از این جوجه ها بر می گردد.ودیگری باز نمی گردد.دوباره جوجه ای را که بازگشته به راه دورتر می بریم واینکار را تا فاصله ۱۵۰کیلومتری ادامه می دهیم(این مسافت تقریبا برای کبوترانی که در دست ما ایرانی ها است و اصلاح نژاد نشده اند کافی است)اگر جوجه فوق الذکر که حدودا ۳ماه از عمرش گذشته از این فاصله بازگشت.آنرا نگه داشته تا بالغ شود.حال در اینحالت نتیجه می گیریم:پدر و مادر این جوجه(یکی از آنها یا پدر یا مادر)دارای نژاد خوبی نیست یا حداقل ناقل ژنهایی است که از نظر جهت یابی کارایی ندارند.حالااگر می خواهید نتیجه مطلوبی بگیرید باید دو کار انجام بدهید:۱-یک کبوتر نر ویک ماده دیگر تهیه کنید(اگر از ذات آنها مطلع باشید و بدانید از چه مسافتهایی آمده اند که چه بهتر)و به ترتیب مورد قبلی عمل کنید واگر در حالت اول یکی از جوجه های آنها نیز از همان فاصله فوق الذکر بازگشت. آنوقت آنرا نگه دارید تا بالغ شود سپس آن دو جوجه را با هم جفت کنید در اینصورت احتمال اینکه جوجه های بوجود آمده ناقل ژن ناکارآمد از نظر جهت یابی باشند نصف می شود.مطمئن باشید به زحمتش می ارزد.۲-می توان نر وماده اولی را از هم جدا کرد ونر وماده اصلاح نژاد شده ای را با آنها جفت کرد.البته اگر از ذات نروماده دومی که می خریم با اطلاع باشیم بهتر است و به قول معروف دستمان جلوتر است.اگر هم مقدور نباشد با کمی زحمت بیشتر خودمان می توانیم به کبوترهای اصلاح نژاد شده ای دست پیدا کنیم.البته من مورد دوم را پیشنهاد نمی کنم چون زحمتش بیشتر است.اصلاح نژاد بحث گسترده ای دارد که بقیه آنرا در پستهای بعدی برایتان می نویسم.

نوشته شده توسط احمد در 1:15 PM |  لینک ثابت   • 

در مورد کبوترهای اصیل ایرانی مطالب فراوانی است که به ذکر آنان می پردازم.۱-چگونگی پدیدآمدن: اصلیت نژاد این کبوتران برگرفته از نژاد کبوتران چای است.کبوتران ایرانی در مناطقی زندگی می کرده اند که در آنجا تقریبا غذا به مقدار کافی یافت می شده است و در محیطهایی نسبتا پایدار از نظر آب وهوایی(دمایی)می زیسته اند.در شرایطی که شاید شکارچی کمتری در کمین آنان بوده و برای آشیانه سازی نیاز کمتری به استتار داشته اند ویا برای یافتن غذا نیاز به پرواز مسافتهای طولانی نداشته اند.در نتیجه رنگ روشن(رنگهای متمایل به سفید)بیشتر در این کبوتران دیده می شود.(بالعکس کبوتران مسابقه)همچنین در اثر زیستن در این شرایط بدیهی است که از هوش کمتری نسبت به انواع مسابقه برخوردارند.زیرا ژنهای آنان در طول سالیان دراز متاثر از محیط چنین آموخته اند.این کبوتران معمولا بالارو هستند وپرواز در اوج آسمانها را دوست دارند.به راحتی طعمه پرندگان شکاری می شوند.ودر رنگهای مختلفی دیده می شوند.این کبوتران در ایران به تهرانی معروفند.

 

نوشته شده توسط احمد در 8:5 PM |  لینک ثابت   • 

کبوتر پرشی ۲ نشانه کلی دارد:۱-وقتی آنرا در تور رها می کنید به سبکی بال می زند(اصطلاحا سبک است)بالهای کبوترهای غیر پرشی صدای بلندی دارد و اصطلاحا به سنگینی بال می زنند.

۲-از روی رنگ پا:معمولا رنگ پای کبوتران پرشی تیره است. 

نوشته شده توسط احمد در 10:9 PM |  لینک ثابت   • 

دوستان عزيز نژاد يا همان ذات کبوتر را به هيچ وجه نمي توان از روي رنگ چشم تشخيص داد.مگر اصالت کبوترهاي تهراني که بايد چشمانشان سفيد و ناخنهاي پاي آنان نيز سفيد باشد.اگر بدين گونه باشد اصيلترند.اما هوش کبوتر را به هيچ عنوان نمي توان از روي رنگ چشم تشخيص داد.

نوشته شده توسط احمد در 10:2 PM |  لینک ثابت   • 

دیشب یکی از دوستان بنام آقای محمد منتظری اظهار داشت:کبوترش را از فاصله ۶۰کیلومتری در شب پرواز داده و بمدت ۲۰دقیقه به لانه بازگشته است.با شناختی که بنده بر روی ایشان و کبوترانشان دارم مطمئنم که این پرنده این فاصله را طی کرده وحتما فواصل بالاتر از این را هم طی خواهد کرد.توضیح: احتمالا  نژاد این حیوان خالص است و با توضیحاتی که جناب منتظری برای من داده اند و شناختی که از صاحب قبلی آن دارم احتمال می دهم که نژاد این پرنده از یکی از کشورهای خارجی وارد شده باشد.در ضمن بزودی عکس این کبوتر را در وبلاگ درج خواهم کرد.

نوشته شده توسط احمد در 5:35 PM |  لینک ثابت   • 

نوشته شده توسط احمد در 11:55 AM |  لینک ثابت   • 

متاسفانه باید اعتراف کنم بیشتر افراد در مشهد کبوتران مسابفه را از روی خصوصیات ظاهری انتخاب کرده و در حالی که از ذات و نسل پرنده بی اطلاع می باشند هزینه های هنگفتی را صرف خرید و نگهداری کبوترانی می کنند که تماما از نسل و ذات آنها بی خبرند و تنها به خاطر داشتن خصوصیات فیزیکی حیوان آن را انتخاب کرده اند.بنده به نوبه خود و اطلاعات اندکم کمتر کسی را در مشهد دیده ام که بر روی ذات پرنده کار کرده باشد به غیر از ۱ نفر بنام آقای محمد رضا ذاکری که بنده فقط شنیده ام که ایشان به خصوصیات فیزیکی پرنده اهمیت نمی دهند و فقط در صدد بدست آوردن ذات خالص هستند .در هر صورت امیدوارم که ما ایرانیها علی الخصوص مشهدیها تنها کبوتران مسابقه را از روی خصوصیات فیزیکی انتخاب نکنیم تا شاید ما هم بتوانیم در آینده کبوترانمان را اصلاح نژاد کرده و از مسافتهای طولانی پرواز دهیم.

نوشته شده توسط احمد در 11:33 PM |  لینک ثابت   • 

در صورتی که کبوتر شما تیره باشد اما شما بدانید که در نسلهای قبل رنگهای روشن اجداد وی را تشکیل می داده اند(خصوصیات ژنتیکی)میتوانید با ایجاد محیطی نسبتا پایدار از نظر دمایی و منابع غذایی این حیوان را مجبور به زادآوری نموده و در صورت ایجاد شرایط فوق احتمال اینکه رنگهای جوجه های بوجود آمده روشن باشد بسیار فراوان است.بالعکس اگر همین حیوان در محیطی نسبتا متغیراز نظر دمایی و منابع غذایی قرارگیرد امکان اینکه رنگ جوجه ها تیره شودفراوان است و حتی اگر پرنده نر و ماده شما هر دو دارای رنگ روشن باشند و شما اقدام به جوجه گیری ازآنها در شرایط متغیر و ناپایدارنمایید احتمال اینکه رنگ زاده ها تیره شود بسیار است.البته پارامترهای مختلفی متل نوع و رنگ دانه نیز در رنگ زاده های حیوان بی تاثیر نیست.

 

نوشته شده توسط احمد در 4:1 PM |  لینک ثابت   • 

ساختار ژنتیکی رنگهای تیره به آنان این امکان را می دهند که در جهت یابی موفق تر باشند.

سبز پولکی(blue):اصولا رنگهای روشن در بین اروپائیان طرفداران زیادی ندارد زیرا قدرت جهت یابی کمتری دارند.بر عکس ایرانیان (مخصوصا مشهدیها) که دوستدار رنگهای روشن هستند.

        

سبز ترکه دار:

سار:

ابلق سبز:

اوقون:

 چینی سبز:

نوشته شده توسط احمد در 11:27 PM |  لینک ثابت   •